93 is hij inmiddels, maar nog goed bij de pinken. Een beetje minder scherp dan twintig jaar geleden, dat wel. Maar als het over zijn werk bij Van Iperen gaat, weet hij nog veel te vertellen. Piet van der Sluis, meestal ‘de man met het hoedje’ genoemd, werd in 1967 als eerste en toen nog enige tuinbouwadviseur aangenomen door Willem van Iperen.
Met zijn vrouw Corrie, oud-collega Piet Penning en Dirk Bakker haalt hij verhalen op over vroeger. Penning dreef de winkel en het depot van Van Iperen in Barendrecht, terwijl Van der Sluis initiatiefnemer was van de enkelvoudige vloeibare meststoffen.
“In die tijd had je al wel een paar vloeibare meststoffen, in kannetjes, maar dat waren samengestelde mengsels en die waren vaak niet bruikbaar.”
“Ik was ervan overtuigd dat we zonder vloeibare meststoffen de markt zouden verliezen.” In Dirk Bakker vond hij een belangrijke medestander. “Ik zei gekscherend tegen hem: ‘Dirk, je moet de tuinbouw in; die akkerbouw is veel te saai voor jou.’” Dirk ontwikkelde wat Piet in zijn hoofd had. Dirk: “Dat idee van enkelvoudige vloeibare meststoffen is een gouden zet geweest! Daar plukt Van Iperen nu nog de vruchten van. Tegelijkertijd zorgde de komst van steenwol en de oprukkende verstedelijking voor schaalvergroting en sanering van de tuinbouw in dit gebied. Gelukkig zijn door deze ontwikkelingen in andere gebieden weer deuren opengegaan.”
Van der Sluis kwam na zijn opleiding tot tuinbouwvakonderwijzer bij de coöperatie Agro Delta terecht. Daar had hij het helemaal niet naar zijn zin. Volgens zijn vrouw Corrie kwam dat door de toenmalige directeur: “Bij hem was het nooit goed genoeg. Wat hij ook verkocht, het moest altijd meer zijn. Ik weet nog dat hij komkommersorteermachines moest verkopen. Dan kwam hij enthousiast thuis, omdat hij er weer een had verkocht. Maar bij de baas kon er geen compliment van af.”
Toen Piet aan de slag ging bij Van Iperen, maakte hij dankbaar gebruik van het kaartensysteem van Agro Delta dat bij hem thuis stond. Corrie: “Daar stonden de klanten op met alle gegevens. Dus hij is gewoon al die mensen weer afgegaan. En die kenden hem natuurlijk.” Van der Sluis kreeg een auto van de zaak. Maar niet zomaar een. Willem van Iperen reisde stad en land af om het goedkoopste vehikel te vinden. Het werd een Morris Marina. “Als het regende, stond het water in de koplampen. Volgens collega’s prima geschikt om er goudvissen in te houden. Typisch de oude Van Iperen. Die had een reputatie op dit gebied.”
Piet Penning kwam oorspronkelijk bij De Zeeuw Zaden in Barendrecht vandaan. Na de mulo vond zijn vader, tuinder in Ridderkerk, dat hij maar moest gaan solliciteren. De zaadhandel, dat leek Piet wel wat. Hij werd aangesteld om een stuk land te onderhouden waar de zaden werden geproduceerd en geselecteerd. Dat was in 1961. “Het was eigenlijk een heel primitief bedrijf. Er werd vrijwel niets geïnvesteerd, waardoor er al snel op alles bezuinigd moest worden.” Omdat De Zeeuw geen opvolgers had, werd het bedrijf aan de Gebroken Meeldijk zo’n vijftien jaar later overgenomen door Van Iperen. Die hadden wel interesse in de zaadhandel. Van der Sluis: “Eigenlijk zochten we een stekkie vlakbij de veiling van waaruit we konden leveren. Dan hoefden we niet helemaal naar Westmaas heen en weer te rijden.” Barendrecht werd dan ook een belangrijk verkooppunt.
De overgang naar Van Iperen leverde Penning een flinke loonsverhoging op: hij ging van 1.300 gulden in de maand naar 1.700. Daar moest wel even over gesproken worden. “Jan Bakker vroeg me hoeveel ik bij De Zeeuw verdiende. Toen ik hem dat vertelde, zei hij: ‘Dan krijg je bij mij hetzelfde.’ Waarop ik zei: ‘Bakker, je hebt De Zeeuw gekend, je weet hoe hij was. Als je op dezelfde voet verder gaat, doe je het niet goed.’ Daar was hij het wel mee eens. Ik kreeg dus een flinke loonsverhoging en een auto van de zaak, een Renault 4.”
“We hadden hier een winkel en een depot. Veel tuinders kwamen op de terugweg van de veiling langs om spullen te kopen.” Penning ging meestal gelijk aan de slag met ideeën van tuinders en dat was niet altijd wat de directie wenselijk vond. “Toen de zaadhandel afnam bleven wij wel aardbeiplanten verkopen. Uiteindelijk verkocht ik ongeveer 250.000 aardbeiplanten per jaar. Toen ik naar Jabaay ging, verkocht ik vanaf die tijd tien miljoen jonge planten per jaar.”
In 1991 vertrok Penning bij Van Iperen, omdat de winkel in Barendrecht werd overgenomen door Jabaay. Daarmee kwam er tot zijn spijt ook een einde aan de samenwerking met collega Van der Sluis. “Dat vond ik wel moeilijk. Piet begon elke morgen stipt om acht uur in Barendrecht. Dat contact ging ik missen.” In 2011 ging Penning op zeventigjarige leeftijd met pensioen. “Toen ben ik weer tuinder geworden.” Met hulp van zijn vrouw verbouwt hij op een oppervlakte van vierduizend vierkante meter nog altijd allerhande groenten. Hulp hebben ze niet nodig. Dikwijls staan ze om zes uur op en brengen ze de dag op de tuin door. “Het is fijn om bezig te blijven.” De oogst wordt afgenomen door een groentehandelaar. “Eigenlijk net zoals het er vroeger aan toe ging.”
Van der Sluis was iemand met heel veel kennis. Hoewel de voormalig vakonderwijzer nooit voor de klas heeft gestaan, profiteerden zijn collega’s wel van zijn kennis en vooral van zijn vaardigheid om die kennis over te dragen. Dirk: “Piet luisterde altijd heel goed naar de behoeften van zijn klanten. Kwamen er nieuwe dingen op de markt, dan introduceerde hij die al snel bij zijn klanten. Zo verkocht Van Iperen veenbaaltjes, folie, hoezen, stookolie, bloempotten, elastiek en ook steenwol. Zodra zijn klanten iets gingen gebruiken, werd dat product ook aangeboden in de winkel in Barendrecht.” Ook van het belang van biologie was Van der Sluis al snel overtuigd. Zo werd Van Iperen in eerste instantie dealer van Koppert. Van der Sluis: “Jan en Piet Bakker vonden dat maar niks, roofmijten en sluipwespen werden omgedoopt tot ‘muggen’.” Maar Van der Sluis had toen al oog voor een geïntegreerde aanpak.
Corrie: “Piet stond altijd klaar voor zijn klanten. Ze konden op de gekste tijd bellen, Piet stapte in de auto om ze te helpen. Daarom was er zoveel vertrouwen in hem. Mensen konden echt op hem rekenen. Vaak werd er dan ook gezegd: ‘Die man met dat hoedje, die moet je hebben’.” Commentaar heeft hij nooit gehad, alleen maar waardering. Een groot verschil met zijn eerdere werkgever. “Bij Van Iperen hebben we het altijd heel erg goed naar onze zin gehad.” Corrie: “Je was wel enigszins getrouwd met Van Iperen.” Van der Sluis: “Elk jaar vroeg Piet Bakker of ik toch nog een jaar wilde blijven. En dat deed ik, tot mijn 72e, met heel veel plezier.”
Kennis & Nieuws
